Een nacht van ganzen

Het was een nacht, dacht ik,

dat er ganzen overvlogen.

Dat was het ja: een maanloos zwarte nacht

met op de sterren schaduwen

als op een prent van Escher,

waardoor ik wist dat wat ik daar niet zag

de ganzen was.

Dat was de nacht dat ik, ver boven me, de stilte voelde:

een onhoorbaar glijden

als het eenzaam zwijgend gaan van ochtendroeiers

die in doelgerichte vaart

hun riemen door het onberoerde water halen.

Ik keek daardoor omhoog,

en wist dat wat ik daar niet hoorde

de ganzen was.

Dat was die zwarte nacht, ja.

Maanloos stil.

Met een schimmig zwijgend schijngestalte

dat de ganzen was.

Dat was de nacht waarin ik zo graag bij je wilde zijn.

Maar onzichtbaar als de ganzen,

stiller dan hun desolate gaan,

onbereikbaar als de nieuwe maan, wist ik,

was jij.

Jelmer Jellema

Ugchelen, februari 2009

© Jelmer Jellema