Fabuleux Destin

Aan de oude man

die aan het begin van “Amélie”

het adres van de zoveelste dode vriend

uit zijn boekje gumt:

count your blessings man!

Gewoonlijk gummen wij niet pas

als we met eigen branderige ogen

over zijn graf gebogen

ons een blik hebben gegund

op het bewijs van permanent verscheiden

en we beseffen dat hij,

hoewel nog in ons oude hart,

niet langer op een postcode verblijft,

want brieven naar De Einder,

graf A.L. negen vijf acht

komen altijd weer retour.

In de regel gummen wij gewoon alvast

zodra we zeker weten dat we nooit

maar dan ook nooit

met zulke ogen, met dat hart

in zijn graf gaan turen,

dat we hem nooit

maar dan ook nooit meer gaan bezoeken,

spreken, kaartjes sturen

laat staan in welke vorm dan ook

ons leven delen

omdat hij ons,

en / of wij hem,

al lang niet meer een moer kan schelen.

Jelmer Jellema

Ugchelen, februari 2009

© Jelmer Jellema