Aan de vogels
Kunnen jullie verdomme niet een keer gewoon je bek dicht houden daar in die bomen?
Ik bedoel, kijk, wij moeten wel naar buiten, af en toe.
Geloof ons, we zouden liever met de gordijnen dicht
en handen in de haren en onverzette zinnen en hoofden vol gedachten en dromen...
Nou ja, laten we zeggen: we bleven liever binnen.
Maar de hond moet uitgelaten worden, boodschappen gehaald, kinderen weggebracht.
Gevoelige blikken dienen dagelijks naar elkander toe geslingerd.
Om elkaar goed te vermijden moeten we natuurlijk wel op tijd, en lijfelijk, aanwezig zijn.
Dat spreekt vanzelf.
Dus helaas, ja, wij komen buiten.
Maar dan lopen wij toch ook niet steeds te fluiten over hoe mooi het leven is
en hoe leuk we elkaar vinden en hoe fijn om hier te zijn vandaag?
Wij houden het toch ook gewoon op kijken, zwijgen, stil blijven staan met omgedraaide maag?
Wij roepen toch ook niet steeds op een toon zo echt en waar, zo godgeklaagd
onze lust en pijn en vriendschap aan?
Dus laat ons alsjeblieft met rust.
Dat is toch nauwelijks te veel gevraagd?
Jelmer Jellema
Ugchelen, januari 2010
© Jelmer Jellema
Ontvang nieuwe gedichten en nieuws in uw mailbox: word lid van de nieuwsbrief.
