Aan ons de furiën

ze zitten in de bomen
hier is het vooralsnog, voor mij althans, wel kalm
maar in het andere bos moet je dus echt niet komen
daar gooien ze noten, dennenappels zonder blozen
takken die ons wakker schudden, natuurlijk nodeloos
ze zijn te laat: het kan niet lukken

aan ons al lang de furiën
funest voor alles wat we zijn
voortdurend vrezen we dat ze verdwijnen
toch ontwijken we hun pijlen

brein genoeg hier: alleen maar doctorandussen
plus bijna een professor of whatever, bepaald niet achterlijk
nog aangevuld met de waarachtig domme kracht
van de door haar meegebrachte veldwachter
toch zijn we allerminst bij machte in te grijpen:
tegen van boven komend onheil
helpt nog niet de hoogstdravende gedachte

tijd heelt alle wonden, zeggen ze
wat onzin is: op elke nieuwe foto ongezonder
maar dat zien we niet, want zelfs koorts is relatief

daarover gesproken,
hoe zat het ook alweer met tijd die vliegt?

Jelmer Jellema

Ugchelen, augustus 2010

© Jelmer Jellema

Ontvang nieuwe gedichten en nieuws in uw mailbox: word lid van de nieuwsbrief.