Hij leest de Russen

Hij zegt:

het einde is bekend en het heet spijt.

Spijt vanwege ijdel streven,

vanwege troebel en hartstochtelijk

door de tranen in de ogen in je rug vertekend

en door valse hoop uit het verleden teruggedreven

ooit, maar dan uiteindelijk nimmer, wezen.

Er wordt, kortom, steeds weer meedogenloos geleden.

Zo heeft hij dat gelezen,

en ik denk:

ik ben dan wel geen Rus,

maar vertalen we dat gelijk ook even naar het heden?

We drinken in het echte leven wijn.

Tja, het echte leven,

het zou wat zijn om dáár over te praten.

Maar ja.

Ik zeg:

je kent alleen de waarde van dat waarvoor je alles op wilt geven:

alles.

Ik aarzel even,

want hij weet waar ik aan denk, dat wel

maar hij is stil en mijn gedachten dwalen

met mijn ogen

naar de hoogte van ons spel.

Ik vertel maar niet hoe je gemakkelijk en vrij van schade

kan weten wat je wil

terwijl je enkel weet hoeveel je had

na een hard en tragisch falen.

Ik zwijg over Manhattan en de kralen.

Jelmer Jellema

Ugchelen, januari 2010

© Jelmer Jellema

Ontvang nieuwe gedichten en nieuws in uw mailbox: word lid van de nieuwsbrief.