Is dit verlangen?

Is. Dit. Verlangen?

Ja, wat is dat nou voor vraag?

Verlangen is toch ook gewoon maar wat?

En zo zijn er nog wel meer.

Je vraagt toch ook niet keer op keer: is dit soms slapen?

Of: is dit soms dood?

Aha, is dit nou “rood”?

Hoeveel zen bereikt mijn kat?

Ben ik eigenlijk nog dronken of feitelijk al zat?

Is dit nou bus vijf, of zou het toch “behaagzucht” zijn?

(Of allebei, want bus vijf komt altijd ernstig braaf op tijd.)

Ja fijn hoor mensen, kom dat horen!

Al die woorden.

En even voor de duidelijkheid:

voordat – ik – besloot ze te vermoorden stonden ze hier allemaal.

Er was Orlando’s vlucht, zijn ijskoud diep gebroken hart.

De regen speelde tranen op zijn wangen.

Dan had je Heathcliffs droom, zijn koele wrok, vernietiging van alles.

De tak vol doornen waaraan hij tot zijn dood moest blijven hangen.

Tenslotte nog de ogen in mijn slaap, doorschijnend groen als dauw op voorjaarsblad.

Ze branden en ze steken, maar ik blijf ze willen vangen.

Tja, wat vragen we daarna?

En allemaal! Daar gaan we:

Is dit verlangen?

Jaaa!

Het kon nog harder, maar toch leuk meegedaan, zo met z’n allen.

Maar nu,

nu laten we het vallen.

We gaan gewoon niet verder.

Geef mij de kladjes maar.

Ik ben de shredder.

Jelmer Jellema

Beekbergen, januari 2010

© Jelmer Jellema

Ontvang nieuwe gedichten en nieuws in uw mailbox: word lid van de nieuwsbrief.