Eenzaam hoogtepunt

Vannacht

Niet vergeten

en toch maar al te vaak niet willen weten

hoe de nacht gesloten voor de sterren

in een zonneloze dag vergaat.

De liefde is nog slechts een Lied Van Lang Geleden.

Voor geluk of pijn

je tranen

je in leven zijn

ben je al maandenlang te laat.

Om beneden in de door met schemerende vlagen eigenhaat bedekte bodem

nog tot iets moois te kunnen komen

is de moed al lang ontnomen.

Dus ploeg je enkel langzaam voort.

Jij en je kapotte tot verrotte saaiheid uitgekauwde woorden,

jullie houden van elkaar en storten je zo elke nacht op een goedkoop

met een halfslachtig handgebaar ontstaan orgasme van de schijnbaarheid.

Want soort zoekt soort.

Dus

op naar de vergetelheid.

Ach laat me maar, het is niets anders dan de spijt te weten dat ik nimmer dieper weg zal gaan dan dit

het is de angst voor het bestaan in duidelijkheid

het zijn de bloemen aan het raam van mijn verlangen

een bergtop in het dal van mijn bezonnenheid.

Er komt misschien een dag dat ik me weer uit alle macht aan al die zielen kan vergrijpen

die me nu voor niet meer dan een uur in mijn onaangedaan voorbijgaan

vinden, binden en verslaan.

Ze bedriegen me

bedreigen me

liegen me voor en pijnigen me

soms denken ze me te begrijpen

maar meestal verdwijnen ze in mijn al te felle licht.

(Er zit geen geest meer in die fles dus doe ik hem maar dicht).

Maar soms blijven ze.

Februari, tweeentwintig jaar.

Er hangt een kerstlucht in de stad.

De grauwe lichten van het onbezomerde bestaan.

Ik weet niet hoe of wat en daarom kom ik terug.

In de grijze verte zie ik nog

een eenzaam hoogtepunt vergaan.

Jelmer Jellema

Amsterdam, februari 1994

Jelmer Jellema | Ouder werk | Nog ouder | Eenzaam hoogtepunt