Ruïne
Het is een kort verhaal van maanden niet meer spreken,
een hier-en-daar-een-bui-bestaan van liefde
en soms vage tekens van de nimmer af te houden dieven
en belagers van het fort.
Hier spreekt de architect:
Na jaren hakken op de hardste rotsen
heb ik zelf de wagens met de uitgehouwen brokken
naar mijn meesterwerk verplaatst.
De aarde afgedekt.
De hemel afgestoten.
De moedige rivier getemd, geremd,
en afgesloten.
Toen heb ik mijn huis gebouwd en ons hermetisch opgesloten.
Nu lekt het nergens nog een enkel druppeltje berouw
in deze bunkertempel van de onbegrensde liefde.
Jelmer Jellema
Amsterdam, maart 1995
© Jelmer Jellema
